Cappuccino time

Toen ik in 1980 als zelfstandig etaleur begon te werken dronk ik helemaal geen koffie.

Wie is daar tenslotte ooit opgekomen om bonen te laten verbranden, ze dan te malen, er kokend water over te gieten, daarna te filteren  en omdat deze drank dan nog op niets trok, er nog melk en suiker aan toe te voegen? Moet een rare kwiet geweest zijn.

 

Maar even terug naar de les …

Ik kwam dus als beginnend etaleur bij klanten werken en die vroegen mij beleefd of ik een tasje ( bakje voor de Nederlanders) koffie wou. Waarop ik vriendelijk, neen dank u, antwoorde. Maar na een tijdje kwam ik tot het besef dat er geen volgende vraag meer kwam, naar Cola bijvoorbeeld.
Dus besloot ik van in de toekomst maar ja te antwoorden. En zo begon ik koffie te drinken.
Doorgaans met 3 klontjes suiker zodat het goedje lekker zoet zou smaken.
Ondertussen ben ik al zo ver dat, indien ik de keuze krijg tussen koffie en frisdrank, ik toch voor koffie kies, niet omdat het lekkerder is, maar vooral omdat koffie meer gezelligheid uitstraalt. En ik hou nu eenmaal van gezellige momenten 😉

In Italie leerde ik Cappuccino drinken. Nog steeds koffie maar met een laagje schuim, naar keuze melkschuim of créme fraiche 😉
Maar de 3 klontjes suiker zijn gebleven.
Thuis gebruik ik Cappuccino van Senseo, je weet wel, die koffie pads met wat poeder in een pakje. Het is maar een licht afkooksel van het originele product maar ik drink het toch ook graag, al smaakt de echte juist dat tikkeltje beter 😉

En wat is jullie favoriete drank?

Advertenties