We zijn gisteren naar Amsterdam geweest

11/11/11 Met zo’n datum moet je toch iets speciaals doen hé, dus besloten wij om even een uitstap te maken naar Amsterdam. Wij waren daar nog nooit geweest, maar natuurlijk hadden wij al veel over deze stad gehoord. Het was dus de hoogste tijd om zelf, al was het maar voor een dagje, naar Nederland af te reizen.
We gingen met de auto maar hadden op voorhand, via internet, een parkeerplaatsje gereserveerd in de omgeving van het station, wat wel een goede beslissing bleek, eenmaal ginder toegekomen.
We gingen eerst in het station in de Grand Café Brasserie een koffietje drinken. Bleek dat deze ruimte vroeger enkel open stond voor mensen die 1ste klas met de trein reisden.
Het interieur is mooi, groots en straalt wel een zekere kuxe uit.
Van daaruit vertrokken we richting binnenstad met vooral veel water en heel veel fietsen. Dat er in Nederland veel gefietst werd wisten we al langer, maar dat die dingen zomaar overal achter gelaten werden vond ik toch een negatief iets. Fietsen worden zomaar overal achtergelaten zonder ook maar het minste rekening te houden met de voetgangers die het voetpad ook willen gebruiken. Het oogt rommelig en vuil.
Natuurlijk waren er ook mooie plekjes, maar weeral stonden er her en der fietsen die het straatbeeld bezoedelden.
In dit leuke winkeltje gingen we kaas proeven en kopen. Eigenlijk had ik op onze ontdekkingstocht in Amsterdam meer van die typische winkels verwacht, maar wij zijn ze niet echt tegengekomen.
De bloemenkraampjes hebben we ook gezien natuurlijk. Die bleken voor een deel op de straat en voor een deel op het water gebouwd te zijn. We hebben trouwens ook heel wat woonboten op onze wandeltocht gezien.

We hebben de dag afgesloten op de plek waar we de dag gestart zijn maar ditmaal met een smakelijk bord pasta.

We hadden grote verwachtingen bij deze uitstap naar Amsterdam maar deze verwachtingen werden toch niet echt ingevuld.
Ikzelf heb van Amsterdam een beeld meegekregen van een ongeordende vuile stad waar vooral enkele, in mijn ogen, negatieve dingen, het straatbeeld bepalen. Amsterdam heeft zichzelf hiermee een echte stempel laten opdrukken.
Ik hoop dat dit gevoel enkel komt omdat wij misschien een verkeerd deel van de stad bezocht hebben, maar misschien weten jullie daar meer van.

 

 

En ik dacht dat een blog vooral niet te lang mocht zijn …

Sinds ik hier enkele blogs hebt aangemaakt is het nogal vanzelfsprekend dat ik regelmatig ook blogs van anderen lees. Of ik probeer dat toch …

Als ik de handleiding over hoe een blog te schrijven doornam kon ik vernemen dat het belangrijk is om regelmatig een tekst te posten. Natuurlijk hebben we allemaal graag dat er af en toe toch iemand onze schrijfsels leest, en dan is zo’n handleiding wel handig. Een mens leert daar wel iets van, en dus tracht ik toch regelmatig iets zinnigs of on-zinnigs te posten, gewoon om een beetje beweging in de zaak te houden 😉

Een ander regeltje dat ik in de handleiding tegenkwam was dat een blog vooral niet te lang mocht zijn. Natuurlijk is dat ook weeral een vrij los gegeven want wat is lang en wat is kort?
Maar het valt mij toch op dat er veel, naar mijn mening dan maar, lange blogs geschreven worden. Waarschijnlijk kan dat ook niet anders want als je veel te vertellen hebt heb je ook veel lettertjes nodig om het uit te schrijven.

Maar hoe zit het nu écht?
Moet een blog nu kort of lang zijn, en/of heeft dat echt belang?
Ik zou het graag weten.

Dag mijnheer, mogen we Halloween komen zingen?

http://www.mg-etalages.be

Daarnet kwamen er enkele jongens mijn winkel binnengelopen met de vraag of ze Halloween mochten komen zingen.

Misschien dat dit voor jullie de doodgewoonste zaak is, maar ik had daar nog nooit van gehoord, ik kan me zelfs niet inbeelden welke liedjes daarvoor van toepassing zouden kunnen zijn.

Ik dacht meteen aan Thriller van Michael Jackson, maar daar moet je al aardig voor oefenen om dat nummer ook maar een beetje herkenbaar over te brengen als je dat a-capella wil brengen, dus dat zal het wel niet zijn.
Spirit in the sky van Norman Greenbaum is waarschijnlijk van voor hun tijd, dus dat verwacht ik ook niet. En zo zijn er wel nog enkele nummers die ik ken die misschien wel van toepassing zouden kunnen zijn maar waar ik zeker van ben dat deze jongeren het nummer niet zullen kennen.

Ik zal het ook nooit weten want ik heb deze jongens gezegd dat ze bij mij niet moesten komen zingen, niet omdat ik boosaardig wil overkomen, maar ik had hiervan nog nooit gehoord. Ze overvielen mij gewoon met hun vraag.

Kennen jullie Halloween-liedjes? Laat me gerust iets weten …
Ik wil best wat bijleren 😉

We komen je morgen halen voor het kerkhof

Mijn vrouw kreeg daarstraks van zuster te horen:
We komen je morgen halen voor het kerkhof …

Euh, wablief? Kerkhof?

Geef toe, als iemand deze woorden tegen jou zou zeggen zou je toch ook even schrikken hé.
Ik had zo een reactie van, ik ben toch niet ziek, ik hoopte toch nog een tijdje op deze planeet te mogen rondhangen, ik ben nog niet klaar om elke dag rijstpap met een gouden lepeltje te eten …
Een kerkhof heeft ook zo iets definitiefs, je gaat er naartoe en komt er niet meer van terug ;-(

Bleek dat ik het verkeerd verstaan had. Ze komen ons morgen halen om bloemen op het kerkhof te gaan zetten bij onze dierbare overledenen. Hoe beestig dit ook mogen klinken, ik vind dit persoonlijk een veel beter voorstel. Bloemetjes plaatsen kan ik, en daarna gaan we met z’n allen een ijsje eten …

Ik heb maar één verzoeknummer …
Ik wil graag van het kerkhof weg zijn voor het donker wordt ….

Treintjes kijken in de centrale werkplaats van de NMBS te Mechelen

Het was dit weekeinde open deur in de centrale werkplaats van de NMBS te Mechelen. Een unieke kans om achter de schermen te kijken van hetgeen de mensen in beweging houdt … of, zou moeten houden 😉

Ze hadden hun best gedaan, je zou gedacht hebben dat hier nooit gewerkt wordt, het was overal proper en net. Overal nadars zodat de bezoekers, en het waren er veel, netjes via de juiste weg het parcours zouden aflopen. Verschillende types treinen stonden opgesteld en zelfs aan diegenen die graag even een trein aan de onderkant wilden bekijken was gedacht.

Wielen hebben ze hier voldoende en ze blinken allemaal. In deze ruime hallen stonden massa’s reserve materiaal uitgestalt, gewoon teveel om op te noemen.

In Mechelen doen ze zowat alles met de treinen, van gewoon nazicht tot strippen en volledig opnieuw maken.
Dit stel was volledig leeggehaald en stond klaar voor verwerking tot iets nieuws.

 Kan je je voorstellen dat dit terug een mooi ingericht stel gaat worden? Ik zo meteen niet maar bij de NMBS weten ze wel beter 😉

Het nieuwste model stond ook opgesteld, maar hier was het wel spijtig dat binnenin alles nog bedekt was. De zetels waren nog met plastiek overtrokken terwijl de grond met platen bedekt waren. Eigenlijk zag je niks van de afwerking van deze trein als je binnenin ging kijken, een gemiste kans.
Als afsluiter van de dag kon er nog bij een drankje en een hapje nagenoten worden in of rond de feesttent met in de achtergrond het muziek van de fanfare.

In vergelijking met de opendeur dagen bij de werkplaatsen van de NMBS in Oostende, enkele weken terug, vond ik het wel spijtig dat er eigenlijk weinig echte werking van het bedrijf te zien was. Het had interessant kunnen zijn om bijvoorbeeld te zien hoe ze versleten zetels terug opmaken, of bijvoorbeeld hoe ze deuren herstellen of hoe ze onderdelen vervangen/herstellen.

Maar het was toch een leuke uitstap, voor ons zelfs nog niet zo ver weg, en we hebben er toch één en ander van opgestoken.

En ze slapen weeral op straat

Owner picture Gerard Kassoulet

Ik ben vandaag, beroepshalve, nog eens in Brussel geweest. Niet echt mijn favoriete ding, veel te druk, veel te smalle straten, veel te veel  agressie in het verkeer, kortom niet mijn “place to be”. Ook heel anders dan de jaarlijkse uitstap naar de kerstmarkt waar we doorgaans wel van de Brusselse sfeer kunnen genieten. Ik verschiet er trouwens niet van dat mensen in deze grote verkeerschaos agressief worden, daar heb ik alle begrip voor …

Wat ik wel veel erger vind is dat ik hier en daar mensen met heel hun hebben en houden in portalen en onder een afdak zag zitten, of liggen, duidelijk op de straat wonend. De winter komt eraan en dan schrikt een mens toch wel van zo’n beeld. Als ik er dan aan denk dat ik ’s avonds gezellig warm in huis kan zitten, in een warm bed kan slapen, terwijl sommige mensen de koude gaan moeten trotseren onder de open hemel. Lijkt mij niet echt van deze tijd. Ik kan natuurlijk ook dit probleem niet oplossen en wil ook niet gaan palaberen over het hoe en waarom deze mensen in deze situatie terecht zijn gekomen. Dit zijn niet mijn zaken en daar mag ik ook geen mening over hebben, maar het is wel erg.
Je gaat mij ook niet vertellen dat als er een alternatief bestaat deze mensen niet zouden kiezen voor een warmere oplossing.

Ik kan alleen maar hopen dat er voor deze mensen een oplossing komt voor de winter echt zijn intrede doet. Ik weet ook wel dat er organisaties zijn die zich het lot van deze mensen aantrekken en dat zij het hoe dan ook goed voorhebben met de plannen die ze maken. Laten we hopen dat er toch snel een oplossing mag komen.

Mobile Phone walk

Rare toestellen die gsm’s.
Zeer handig speelgoed en voor sommige mensen ook een onmisbaar hulpmiddel maar ook een toestel dat een mens in beweging brengt … laat mij even verduidelijken.

Toen we vroeger nog met onze telefoons, inmiddels bijna een antiek woord, belden hingen we altijd aan een draad vast. Meestal kreeg de telefoon ook een plaatsje in huis waar je echt niet handig kon zitten of staan, een verloren hoekje zeg maar. In die tijd waren we dus verplicht om stilstaand of zittend te bellen.

Tegenwoordig valt het mij op dat eenmaal iemand zijn gsm beantwoord  deze persoon rondjes begint te draaien. Waarom weet ik niet, ik ben geen expert in de materie, maar ik stel enkel vast dat het zo is. Een rare evolutie, maar wel handige voor diegenen die toch niet veel bewegen. Als die personen veel vrienden hebben die hun dagelijks bellen wil dat zeggen dat zij dank zij hun vrienden toch de nodige lichaamsbeweging krijgen.
Het Phone-Walking zelf heeft ook een eigen patroon, je loopt niet gewoon rechtdoor, neen je loop cirkeltjes, rondjes zeg maar. Waarschijnlijk omdat de opgebelde en beller wel de bedoeling hebben om op dezelfde plaats de oproep te beeindigen, maar ondertussen tot de drang voelen om al bellend in rondjes rond te stappen. Soms worden deze rondjes abrubd afgeremd door een beweging naar de andere kant te maken en de cirkel in de andere richting af te maken.

Misschien dat er hier geleerden aanwezig zijn die het fenomeen kunnen verduidelijken maar daarvoor heb ik duidelijk te weinig tijd op de schoolbanken doorgebracht.
Wie hier de nodige uitleg kan op geven mag dat gerust even neerpennen 😉

Maanrock 2011 Mechelen



Banner

Op 20 en 21 augustus gaat in Mechelen de 16de editie van Maanrock op drie verschillende podia door.
Op zaterdag 20 augustus zie je op het hoofdpodium op de Grote Markt:
The pilot light
Black Cassette
The Galacticos
Freaky Age
Broken Glass Heroes
The Sore Losers
A Brand
Gabriel Rios
Sound of Stereo

Op zondag 21 augustus worden op het hoofdpodium volgende optredens verwacht:
Kapitein Winokio
Piet Piraat
Jill & Lauren
Paul Michiels
Cleement Peerens Explosion
The Scene
Milk Inc

Voor het programma van de andere podia verwijs ik graag naar de website van Maanrock
http://www.maanrock.be/

Wandelen in het Vrijbroekpark te Mechelen

 

 

Sinds ik een hond heb ga ik dagelijks in het Vrijbroekpark in Mechelen een wandeling maken. En tijdens deze dagelijkse wandelingen kom ik regelmatig mooie hoekjes tegen waar ik graag enkele foto’s van nam om op deze blog met jullie te delen.

 

 

Deze mooie compositie van planten kom je tegen als je het park binnenkomt en meteen het brugje over het water over loopt. Deze opstelling staat overigens niet altijd in het park opgesteld.

Als je wat verder wandelt kom je deze vijver, inclusief eendjes en ganzen tegen. Een mooie plek om op een bankje te verpozen en naar de waterdiertjes te kijken.
Deze karaktervolle boom staat wat verder in het park, veel groter dan ik op deze foto kon laten zien, maar echt wel een bezoekje waard als je in het park zou rondwandelen.

In het centrum van het park vind je de Rozentuin. Deze tuin is zeker de trekpleister van het park en daarvoor zorgen de onderhouds diensten van het park. Dagelijks zie ik deze ploegen aan het werk in deze tuin dat er dan ook altijd piekfijn uit ziet. Als de rozen in bloei staan is het zeker de moeite waard om deze tuin te bezoeken.

 

Nog zo’n mooi tafereel in één van de bloementuinen.

Het Vrijbroekpark heeft 2 tavernes met ruim terras. Eéntje ligt aan de speeltuin zodat de ouders rustig kunnen verpozen terwijl de kinderen op de speeltuin spelen. Je verliest ze geen moment uit het oog.
De tweede taverne ligt met zicht op de tennisvelden. Geen speeltuin in de buurt maar grote graspleinen waar kinderen kunnen spelen.

Wil je graag een dagje in het park vertoeven, dan vind je hier zeker meer informatie.
http://toerisme.mechelen.be/nl/3284/content/8075/provinciaal-groendomein-vrijbroekpark.html

Het gaat niet goed met ons

Is het jullie soms ook al opgevallen, of ben ik de enige die het ziet … arrogantie op het net neemt toe.
Ik heb ondertussen al enkele jaren verschillende accounts op internet. Bijna op alle sociale media en community sites ben ik aanwezig. Soms gewoon voor de lol maar soms ook met de achterliggende gedachte om mijn werk te promoten. Alle middelen moeten tegenwoordig ingezet worden.
Zo heb ik een profiel op Linkedin waar ik vooral voor zakelijke doeleinden aanwezig ben. Deze site is, mijn inziens, niet meteen de meest vriendelijke site om mee te werken maar na een tijd krijg ik het toch onder de knie En wat is dan de eerste opdracht? Zelf berichten posten en vragen stellen. Leuk zou je denken … Maar is het wel zo? In het begin kreeg ik fijne reacties op mijn vragen, dingen waar ik iets aan had. Tegenwoordig worden de antwoorden grimmiger, precies alsof mensen het altijd beter willen weten dan jij, alsof zij het recht en de wetenschap hebben om naar jou met een verwijzend vingertje te wijzen. Mensen die bijlange niet zo’n carriere achter de rug hebben als ikzelf, maar toch denken alles beter te weten. Antwoorden blijven ook niet meer alleen antwoorden maar veranderen langzaamaan in een frontale aanval.

Twitter ook lief en braaf gestart krijgt het tegenwoordig ook te verduren. Sommige mensen gebruiken deze site om hun frustraties neer te schrijven en meteen andere mensen rechtuit te beledigen. Ik las daarnet nog zo’n bericht op Twitter, het was niet naar mij gericht, maar het zette mij wel aan tot nadenken en tot het schrijven van deze blog.

Maar misschien zijn dit allemaal enkel uitlatingen als gevolg van het echte leven waar alles ook grimmiger wordt …