Winter en files gaan hand in hand …

Winter is reeds in het land, veel te vroeg, het is tenslotte  nog steeds herfst, maar daar trekt de winter zich niets van aan.
En dit jaar is het een winter met Full-option, koude temperaturen, gure windvlagen, sneeuw en ijs. Een weertype dat een normaal mens zou laten verlangen naar gezellige momenten binnenshuis, maar aangezien velen onder ons moeten gaan werken voor hun boterham, en dat doorgaans buiten het huis gebeurd, moeten we onze voorkeur op gezelligheid laten varen en moeten we de baan op.

Vroeger moesten de mensen in de winter ook gaan werken maar zij hadden niet alle middelen die wij  nu hebben en waardoor we ook, voor ons vertrek weten, dat we in de file terechtkomen. Zelfs het aantal kilometers wordt reeds voor ons berekend. En met die onheilspellende gegevens moeten wij dan de baan op … met de wetenschap dat we bijna 2 uur extra gaan nodig hebben op een afstand waar we normaal 1 uur op zouden rijden. Vooruitgang heet dat, maar met de informatie die we krijgen zouden we ook voor die file kunnen kiezen of juist niet. Misschien toch maar niet vertrekken, of misschien uitkijken of er geen andere alternatieven zijn om op het werk te geraken. Maar er zijn niet veel mensen die deze keuze ook zelf maken, meestal blijft het bij de vaststelling, er staan grote files, en gaan we er toch gewoon bij vanachter aanschuiven.

Ik schrijf deze tekst niet met de bedoeling om mensen aan te zetten om gebruik te maken van het openbaar vervoer want ik weet dat deze diensten met extreme koude ook de nodige problemen ondervinden waar je dus als reiziger niet veel vooruit mee bent.

Vandaag heb ik wel geluk gehad dat ik niet echt de autostrade nodig had om op mijn werk te geraken, dus dacht ik … die verplaatsing zal wel meevallen. Rustige banen, zonder teveel verkeer, en dank zij de, door zout, onderhouden wegen toch redelijk berijdbaar. Maar dan kwam de mist opzetten en was ik blij dat mijn gps de weg kwam aangeven. En zo is er wel altijd wel iets dat het ons niet gemakkelijk maakt  😉

 

 

About those who dream by day

Long time ago i saw this text on a puzzle.

I bought the puzzle and it took me all night to assemble it, the puzzle had 3000 peaces, so that’s a lot of work.
Today the puzzle is hanging in the cellar against te wall, not a nice place to be, but i don’t think it’s so important where it is, it’s the tought that counts.

I think i was 18 years old when i bought that puzzle, and more than 30 years later i still know the text. Maybe because it’s so special.

I think that it’s important to keep on dreaming in life, and as the text says, not only at night but also when we are awake.  Maybe more people should try to do so and life would be so much more fun.

But, maybe i’m just dreaming …

Herfst en gezelligheid.

Ik denk dat we gerust mogen stellen dat de zomer voorbij is.
Tijdens mijn dagelijkse wandelingen in het park merk ik dat de herfst al zijn intrede heeft gedaan, de eerste tekenen, het vallen van de kastanjes is daar al een voorbode van. De vallende bladeren en de dreef met bruine bladeren, dia als een vasttapijt de hele dreef bedekken, halen de gezelligheid van dit seizoen naar boven.

Daar waar de zomer vooral staat voor uitbundig en licht straalt de herfst meer gezelligheid en warmte uit. Waarschijnlijk is het bijhorend kleurenpalet daar niet vreemd aan. En terwijl het buiten langzaamaan kouder en soms ook natter wordt kunnen wij het binnen extra gezellig maken met het haardvuur en gezellige kaarsjes.

Voor mij persoonlijk is de herfst toch één van mijn favorieten, maar misschien komt dat gewoon omdat ik van gezellige dingen hou.

Eco-logisch

We hebben het allemaal goed voor met onze planeet, de ene doet al meer inspanning dan de andere, maar de meeste mensen weten nu wel dat het ondertussen 5 voor 12 is. De hoogste tijd dus om wat aan ons gebruikers gedrag te doen.

Onze overheid heeft daar ook oog naar en probeert op alle mogelijke middelen de mensen bewust om te laten gaan met de natuur. Ze hebben jaren geleden containerparken opgestart, zodat we niet, zoals onze voorouders wél deden, onze oude koelkast in de tuin zouden begraven, of al ons afval gewoon in de tuin zouden verbranden. Eerst kwamen de gratis containerparken, dan kwamen de boetes voor diegenen die deze parken niet gebruikten en nu, zoveel jaren later moeten we zelfs betalen om ons afval op het containerpark achter te laten. Maar dat nemen we er allemaal bij, het is tenslotte voor het goede doel, voor het beschermen van onze natuur. Natuurlijk kunnen we op alles kritiek geven, maar de essentie van deze parken is wel goed, dus we zullen ze er maar bij nemen, met de pro en contras.

En dan hebben we de ecocheques, een soort betaling van je maandloon dat je niet vrij mag spenderen, zoals de maaltijdcheques ook al zo’n fenomeen zijn. Eten moet inderdaad iedereen doen, maar dan heb ik nog steeds mijn bedenkingen bij de verplichting die opgelegd wordt door deze maaltijdcheques … maar waarschijnlijk wordt er wel iemand, achter de schermen, beter van.

Ecocheques, daarentegen,  druisen naar mijn gevoel helemaal  tegen de groene gedachte in. Ecologisch denken en handelen was volgens mij gericht om onze wereld niet extra te belasten met dingen dat we niet nodig hebben, en die ecocheques kan je dus niet gebruiken voor voeding, maar bijvoorbeeld wel voor een wasmachine met een ecolabel. De vraag is alleen maar hoeveel van die toestellen heb je zo nodig.
Een tijdje geleden kocht ik een nieuwe laptop en vroeg ik, aan de verkoopster van dienst, of ik hiervoor ecocheques mocht gebruiken. Natuurlijk was het antwoord, neen. Maar ik argumenteerde dat, volgens mij, een laptop wel een ecologisch toestel is aangezien het ervoor zorgt dat de natuur minder belast zal worden. Ik kan via mijn laptop dingen opzoeken waar ik anders de baan voor op zou moeten, online bestellen, zodat ik geen verplaatsing moet maken, en aangezien deze bestelling dan bij mij thuis geleverd zal worden, is het transport ook beperkt. Deze laptop zou ervoor zorgen dat ik geen nodeloze kilometers de baan op moet en dus geen diesel de lucht in stuur en dus ook veel minder onze lucht ga bevuilen. Dus is dit apparaat zeer milieuvriendelijk.

Maar de verkoopster kon deze redenatie niet volgen, ook al omdat dit toestel niet op de lijst stond van ecologische apparaten.
Omdat ik toch met de natuur begaan ben heb ik mij die laptop toch aangeschaft en betaald met on-ecologisch geld … een mens moet soms toegevingen doen in het leven …
Uiteindelijk verliet ik de winkel met een goed gevoel omdat ik toch iets gedaan had om onze wereld een beetje properder te houden.
😉

Ooit had ik een droom

Ooit had ik een droom …
“Later zal ik mijn eigen radiostation hebben”

In mijn jeugdjaren heb ik als dj een jaar lang muziek verzorgd in een danscafe. Nadat ik dat avontuur achter mij had gelaten ging ik met mijn eigen discobar de baan op. Verschillende trouwers en organisatoren van fuiven hebben mij toen ingehuurd om voor de muzikale omlijsting van hun avond in te staan.
Toen ik ook daarmee stopte begonnen de eerste radiostations de kop op te steken, de tijd van het amateurisme, draaitafel waar snelstarters van gemaakt werden door er een lichtschakelaar aan te bevestigen, of Lenco draaitafels met een viltje op de de draaimat zodat je de plaat kon stilzetten zonder dat de schijf stil ging staan. Allemaal leuke dingen die ervoor zorgden dat toch het nodige resultaat behaald werd, zonder massa’s geld te moeten uitgeven.
Deze radiostations werden, diegenen die overleefden, geautomatiseerd en werden machines met timers. Waar vroeger presentatoren en dj’s de muziek en programma’s aan mekaar praatten wordt hun tijd nu getimed en in de “playlist” automatisch ingevoegd.
Persoonlijk vind ik dat hierbij het plezier van het radio maken verdwijnt. De computer heeft ook hier overgenomen.

Een hele tijd geleden kwam ik contact met iemand die mijn droom heeft waar gemaakt, hij heeft zijn eigen radiostation opgericht en heeft ondertussen reeds verschilende stations op verschillende locaties. Tijdens een gesprek mat deze persoon kwam aan het licht wat hedendaagse radio maken eigenlijk in houdt. Hij vertelde mij dat de computer de playlist speelt en dat er op vaste tijdstippen publiciteit uitgezonden wordt welke de kosten van de radio moet dekken. Het nieuws wordt ook aangekocht en via computer en internet doorgezonden om tussen de muziek op vaste tijdstippen ingelast te worden. De  man vertelde mij verder nog dat hij de ganse dag op de baan was om publiciteit te ronselen voor zijn zender en dat hij daarna de baan op moet om zijn adverteerders te laten betalen. Radiomaken was er nog zelden aan de orde, alles gaat automatisch.
Het gebeurd niet dikwijls dat je door iemand anders zijn ogen  kan zien wat er van je dromen zou geworden zijn.
Ik heb ondertussen mijn droom maar mooi opgeborgen …
want mijn droom zag er heel anders uit.

Van de kust naar de ardennen

Sinds vele jaren hadden wij de gewoonte om, voor een uitstapje, richting Belgische kust te rijden, maar sinds kort is daar verandering in gekomen en kiezen we eerder voor de ardennen. Het is niet zo dat we tussen beide locaties moeten kiezen, we kunnen nog steeds richting kust rijden als we daar zin in hebben of de andere richting uit rijden. En ik denk dat vooral de seizoenen onze keuze daarin bepalen. Uiteindelijk is het verrijkend dat een mens zoveel keuze kan hebben, tenslotte zijn beide streken best bereikbaar binnen een haalbaar tijdslimiet. Vanuit onze thuisbasis, Mechelen, hebben we het geluk zowat halverwege ons land te wonen zodat we in beide richtingen ongeveer na 1u tot 1.30u op onze bestemming geraken.
In het voorjaar reden we dus richting Nieuwpoort en genoten daar van een flinke strandwandeling dat ons tot in Oostduinkerke bracht.

De volgende uitstap ging naar de ardennen, maar aangezien we deze streek nog helemaal niet kenden begonnen we maar met het bezoeken van de klassiekers, dus reden we richting Durbuy. Mooie “stad” en vooral erg klein. In de zomerperiode wordt deze streek overgenomen door toeristen die zich allemaal samen in de kleine straatjes trachten te verplaatsen, wat natuurlijk wel sfeer met zich mee brengt, maar ook de nodige drukte. Natuurlijk kan je altijd wat verpozen op één van de vele terrasjes en genieten van een hapje of een drankje. Het terras dat wij uitgeprobeerd hebben was trouwens een hele meevaller, vriendelijke bediening en lekker eten, mooi opgediend.
Persoonlijk bezoek ik Durbuy toch liever in een ietswat minder drukke periode, maar voor de mensen die zich niets van de drukte aantrekken is deze streek zeker een bezoekje waard, maar voor ons was dit nog niet het einde van de tocht.

We trokken verder de grens over … Op zo’n 2u rijden vanuit Mechelen kom je in Luxemburg terecht. Via via zijn we daar in het plaatsje Dirbach terecht gekomen, nog kleiner dan Durbuy maar vooral veel rustiger. Dirbach heeft zelfs een domein Dirbach Plage genoemd, naast een heus hotel kan je hier eveneens verblijven in houten chalets of kamperen op eigen middelen. Op het domein van het hotel is de nodige kampeergelegenheid voorzien zowel voor reizigers die met de tent als die met caravan of motorhome onderweg zijn.

Het hotel is niet groots opgevat maar staat wel voor persoonlijke ontvangst en gezellige en rustige kamer aan de oevers van de Sure. Vissers en wandelaars kunnen hier in de omgeving hun gading vinden. De natuur is hier in overvloed en er is een groot aanbod van wandelmogelijkheden door de verschillende bossen.
Deze hele omgeving is zeker een aanrader als je op zoek bent naar een weekeind onthaasten.

Ondertussen hebben wij deze plek al genoteerd als één van onze favorieten, vriendelijke bediening in het hotel, propere en rustige kamers, lekker ontbijt met het zicht op de Sure, en vooral een zeer rustige en mooie  omgeving.
En voor de mensen met een huisdier … honden zijn er welkom.
Misschien kom je ons daar ooit tegen 😉

Franky, onze Border Collie

We schrijven het jaar 2008 toen we na het overlijden van onze poes naar de plaatselijke dierenbescherming op zoek gingen naar een nieuwe poes.
Dat was oorspronkelijk toch ons idee, tot we ginder tot de vaststelling kwamen dat we eventueel al even graag een hond zouden hebben, al was het maar om zelf meer te bewegen. Mijn voorkeur ging al een hele tijd uit naar een Border Collie, en wil nu het toeval dat er daar ook eentje zat. Al een jaar lang, als we de mensen van de dierenbescherming mogen geloven, en waarom zouden we dat niet doen.
Dit exemplaar was wel zeer wild in zijn hok tegen de muren aan het opspringen zodat we meteen dachten dat deze hond niets voor ons zou zijn, maar eenmaal uit zijn hok bleek hij zeer volgzaam en goed opgevoed te zijn.
Border Collies hebben nu eenmaal beweging nodig en dat hok zal voor hem gewoon te klein geweest zijn en dus ook te weinig bewegingsruimte gehad hebben.
Na enkele wandelingen op het binnenplein van de dierenbescherming besloten we hem in ons gezin op te nemen, we gaven hem meteen ook zijn nieuwe naam, Franky.

De eerste dagen in ons gezin was het een beetje zoeken, zowel voor Franky als voor ons. Aangezien we van zijn voorgeschiedenis niets afweten kunnen we dus ook niet weten wat hij allemaal reeds meegemaakt heeft, dus moeten we soms wel op onze hoede zijn . Soms kan hij heel angstig zijn … waarschijnlijk een gevolg van zijn lange opsluiting of dingen dat hij in het verleden reeds meemaakte.

Ondertussen is Franky nu twee jaar bij ons, zijn leeftijd wordt op zo’n 8 jaar geschat omdat we daar ook geen exacte gegevens van hebben.
Wij doen dagelijks minstens twee grote wandelingen, doorgaans hier in het Vrijbroekpark, waar wij niet zo ver vanaf wonen.
Als we meer tijd hebben, bijvoorbeeld in de weekends, kunnen we de bossen of velden opzoeken.

Eigenlijk wil ik met deze blog mensen aanzetten om even bij de dierenbescherming langs te gaan als ze de aankoop van een dier plannen. Er zitten doorgaans zoveel verschillende dieren op een nieuwe thuis te wachten en de meeste dieren zijn heel dankbaar als ze een nieuwe thuis krijgen.

About Mechelen, the town where i live

My second blog in English, so i just better get started.
We don’t have may English talking/writing people here in Belgium so i tought it would be a nice idea to post some pictures from Mechelen, the town where i live.

I live near to this monument “the Brusselpoort”, it’s an old entance to the town. Years ago the whole town was build between wall’s and this was one of the entrances people had to pass to get into town. The town-hall in the center of the town. In front of this building we have the marketplace where we have our festival “Maanrock” in august
http://www.maanrock.be/cms/programma/sub/1/zaterdag-21-augustus.html

The Sint Rombouts-Cathedral and the building of the Post office at the right.

We also have nice green gardens in the center of the town, places to visit.

Places to sit and have a drink at the water.

If you want to vist Mechelen, take a look at the official website  www.mechelen.be

Op een gewone zomeravond

Hier zit ik dus, bij schemerlicht, met mijn muggen-aantrekkende-laptop, op de tuintafel onder de parasol. Het is al donker aan het worden, en op tv is, zoals altijd, niet veel te beleven dus ben ik hier maar wat gaan zitten.

Mijn parasol, waar ik het daarnet reeds over had, is wel dichtgeklapt, om 21.30u ’s avonds heeft dat ding nog weinig nut tegenover de zonnestralen … die zijn tenslotte ook al gaan slapen. Op het speelplein naast ons huis hoor ik met regelmaat een besketbal tegen de grond botsen gevolgd door een rammelend geluid van de ring waar deze bal doorgesmeten zou moeten worden, dikwijls er naast dus.
De kerktoren vindt het nodig om mij met één klokslag te laten weten dat ik weeral 30 minuten ouder ben geworden, terwijl ik daar helemaal geen behoefte aan heb.

Naast een occasionele vogel die zich laat horen, valt het mij ook op dat ik de hele tijd auto’s hoor rijden en in de achtergrond in de verte het geruis hoor van de autostrade. Als je in de stad woont is het nooit echt stil. Maar alleen op ogenblikken als dit, dat ik hier rustig een tekst zit te schrijven, valt het me echt op dat er hier nooit een echte stilte is.

Ik heb me weten bezig te houden vandaag, 2 keer met de hond naar het park gaan wandelen, een paar blogs geschreven en veel dingen op de pc opgezocht. Tussenin boodschappen gedaan bij de beenhouwer, jawel, op een zondag, en daarna nog flink de tafel gedekt voor het avondeten.

Ondertussen is de buurvrouw aan de kuis begonnen, ik ruik de bruine zeep tot hier, lekker fris … voor even toch.

Een kleine zwarte poes, van ik weet niet wie,  zit hier op het dak mijn aandacht te vragen terwijl de eerste regendruppels mij aanraden om dit artikel af te sluiten voor mijn pc helemaal onder het water gaat staan.

Al bij al, een gewone zondagavond.

De tijd van Hilversum 3

Als we nu eens terug in de tijd zouden kunnen gaan, zouden we dat wel willen?
Zouden we terug willen naar de tijd waar Herman Van Veen over zingt?
Soms moet ik toch toegeven dat er een glimp heimwee aanwezig is om toch sommige dingen, die vroeger veel eenvoudiger leken, terug naar deze tijd te brengen.
We zijn door de jaren heen veel kwijt geraakt, veel leuke dingen, veel menselijkheid ook. En ik ben echt niet naief en weet ook dat sommige dingen vroeger ook hun nadelen hadden. Zo was er sociale controle, ik moest vroeger niet trachten van niet naar de hoogmis te gaan … ergens een straatje indraaien vooraleer ik aan de kerk was en 10 minuten later zouden mijn ouders al op de hoogte geweest zijn. Het ging dus zelfs nog snel ook. Vandaag mag je gerust iets tegenkomen in je eigen straat, mensen zouden het nog niet opmerken. Het leven is veel jachtiger geworden, mensen hebben, of willen nergens nog tijd voor maken. Ik verbaas me er steeds over hoeveel mensen bij mekaar gebracht kunnen worden enkel door er een televisieploeg bij te betrekken. Probeer vanavond maar eens 10 man uit je familie en kennissenkring bij mekaar te krijgen als je ze een uurtje op voorhand belt, maar als er een filmploeg bij gemengd is komen ze wel vanzelf.
Rare wereld waar we in leven, maar we moeten het er mee doen want we hebben geen andere 😉