My blog in English … the beginning

So, after writing blogs in Flemish i decided to write some blogs in English, or something that’s supposed to be English.

Some of my facebookfriends could not understand one word of what i wrote in my previous blogs so i decided to post some English ones between the Flemish blogs. If you want to see all my English blogs in the future you just need to go to “categories” and choose English blogs … that’s easy 😉

I’m not writing anything special in my blogs, but it’s fun to sit down and make my own article and post it to the world, or to who would like to read it.
Most of my blogs will be about daily things that happened in my country, or will be about music and things that interest me. So just stay tuned to my blog and i hope to see you often.

Please leave a comment if you feel like it.

Twitteren we met z’n allen?

Twitter, ondertussen goed gekend door de meeste mensen, maar wat doen we ermee?

Ik heb vanavond al een hele hoop blogs gelezen die meer informatie over Twitter willen meegeven maar echt wijzer ben ik hiervan niet geworden. Dat ik daar berichten op kan posten, wist ik al, maar hoe sommige berichten ineens een massa volgers opleveren is mij een raadsel. En geef toe, als je iets schrijft wil je ook graag gelezen worden, of tenminste het gevoel hebben om gelezen te worden.
Ik gebruik tot op heden Twitter voor het plaatsen van korte berichten, afgewisseld met korte reclame berichten. Een beetje marketing dus. Maar ik heb via dit kanaal toch ook al enkele leuke schrijvers/schrijfsters ontdekt, en misschien is dat de echte waarde van Twitter. Misschien moet ik me er ook niet zo veel van voorstellen.

Als er iemand mij enkele tips kan geven hoe ik in mijn Twitter account meer leven ingeblazen krijg mag je het me gerust laten weten.

Gsm en applicaties … iets van de tijd van nu.

Tegenwoordig heeft iedereen een gsm.  En daarmee willen we uiteraard zoveel mogelijk dingen doen, bellen alleen is al lang niet genoeg meer, het sms-sen is ook al lang ingeburgerd dus nu komen de applicaties boven water.

Of we dat allemaal nodig hebben is niet meteen de vraag, eerder of we bereid zijn om deze tram te missen. Als je eenmaal mijn leeftijd gehaald hebt wil je graag “bij” blijven en toch trachten van op de hoogte te blijven van de technologische “vooruitgang”, en hoe kan je dat eenvoudiger doen dan gewoon mee op de kar te springen.
Dat springen gaat al moeilijker, maar zonder hulp van jongeren is het vaak moeilijk om die applicaties op je gsm te installeren.
Ik heb daarnet een poging ondernomen om Facebook en twitter op mijn gsm te plaatsen, maar na een verwittiging van beveiligingsprobleem heb ik de hele toestand maar snel weer ongedaan gemaakt.
Ondertussen zie ik op Facebook nog steeds berichten verschijnen van mensen bij wie deze instellingen blijkbaar wel gelukt zijn zonder dat ze angst hoefden te krijgen van beveiligingscodes die niet in orde waren.

Ik blijf dus toch nog wat proberen, maar ik denk dat het nog niet voor vandaag zal zijn.

Ik moet vandaag trouwens toch nog eerst naar een belangrijke afspraak dat ik in mijn agenda staan heb, namelijk mijn afspraak bij de osteopathe die mijn rug onder behandeling moet nemen.
Dingen die op mijn leeftijd er wel bij horen 😉

Een uitstap naar Durbuy

We hadden een mooie dag uitgekozen om naar de Ardennen te rijden, namelijk op onze Nationale feestdag.
Maar eigenlijk maakt dat voor Durbuy niet veel uit, het is daar altijd druk en ook veel te klein. Het kleinste stadje van Belgie lokt nog steeds een massa volk en dat was vandaag niet anders.

Enkele kilometers voor we in Durbuy kwamen hebben we eerst hier een fijne snack gegeten. Een echte aanrader, niet alleen omwille van de zeer redelijke prijs van de bereidingen, maar ook omdat het vooral smakelijk voorgeschoteld werd. De vriendelijke bediening namen we er graag bij … jaja, zelfs in het Nederlands.

Durbuy zelf is één en al gezelligheid, met veel volk en véél terrasjes. Het is een typisch toeristisch centrum dat de bezoeker mooie beelden aanbied voor allerhande fototoestellen die niet weten waar ze eerst foto’s van moeten trekken.

Mooi gelegen aan het water, tussen de bossen en Belgische bergen is Durbuy echt wel een bezoekje waard. En aangezien de stad niet groot is blijft er doorgaans nog wel wat tijd over, zelfs na het bezoeken van verschillende terrasjes, om andere steden en dorpen in deze omgeving te bezoeken.
Wat mij betreft …. een aanrader voor een dagtrip.

Samen in de file … gezellig.

Als je tegenwoordig in de auto stapt weet je wel wanneer je vertrekt maar nooit wanneer je op je bestemming gaat aankomen, als er van aankomen uiteindelijk nog sprake is. Ik vraag het met trouwens dikwijls af of mensen soms niet gewoon rechts omkeer maken en terug naar huis rijden omdat ze gewoon nergens geraken.

Ikzelf moet toegeven dat me dat toch al een paar keer overkomen is. Zeker met de laatste winter dat we gehad hebben was het huilen met de pet op, ik zette meer dan 1 uur tijd op een rit van nog geen 5 km. Als je dan van Mechelen naar de kust moet is het veel verstandiger van die rit gewoon af te breken en te trachten van de auto zo snel mogelijk terug aan de startplaats te zetten. Maar zelfs bij gewoon weder is het tegenwoordig gewoon een ramp. Overal zijn er wegenwerken en die stroppen het verkeer dat zo al moeilijkheden ondervindt om rijdend te blijven op onze autostrades. We zijn gewoon met te veel en rijden dan ook nog allemaal rond in een beperkte regio omdat nu eenmaal ons land zo gemaakt is. Enkele grootsteden trekken al het werk aan en dus is het ook normaal dat we in die regio’s gewoon nooit meer kunnen doorrijden op gewone werkdagen.

En we moeten ons geen illusies maken want het gaat er voorlopig niet op beteren, zelfs niet als we met z’n allen het openbaar vervoer gaan gebruiken, want die kunnen de drukte nu ook al niet meer aan. Beeld je maar eens in dat vanaf morgen alle automobilisten de trein naar hun werk gaan nemen, ik denk dat iedereen zelfs nog het station niet gaat in geraken. Files aan het station dus ….
Misschien is dat wel een beeld op de toekomst
😉

Vakantie

De grote vakantie is begonnen en meteen merk ik dat ook op de diverse sites die ik bezoek. Het is stil op Facebook, twitteren doen de meeste vogels ook niet meer en Myspace heeft het zo te zien al, zonder vakantie, moeilijk om beweging te houden. Al bij al dus geen tijd om op internet door te brengen.

Maar wat doe je dan als je zelf geen vakantieplannen hebt?
De televisie staat momenteel ook ingesteld op zomerprogrammatie, met andere woorden dus veel herhalingen. Zelfs Fawlty Towers is onder het stof uitgehaald. John Cleese ligt al lang niet meer van zijn hotel wakker, maar wij krijgen de belevenissen terug op het scherm.

Ik zou natuurlijk op zoek kunnen gaan achter één of andere hobby om de zomerdagen mee door te brengen, gaan vissen bijvoorbeeld. Maar dan stelt zich de vraag of uren turen naar een dobber op het water zoveel spannender is dat te kijken naar een pc scherm waar ook niets op gebeurd. Ik zou natuurlijk ook frisbee kunnen leren spelen, maar aangezien de weinige mensen die ik ken op verlof zijn zou ik dat spel alleen moeten spelen en dat zie ik dan ook niet zitten.

Natuurlijk zijn er ook nog de oorverdovende festivals die de komende twee maanden overal ten lande doorgaan. Soms staan er zelfs namen op de affiche die ik ken, en soms zou ik bijna de neiging krijgen om deze ook te gaan opzoeken, maar aangezien ik mijn oren, na deze vakantie nog nodig denk te hebben, laat ik dat ook maar aan mij voorbij gaan.

Een mens zou zich bijna verplicht gaan voelen om ook op vakantie te vertrekken om met de hoop mee te doen …

Amaai, wat is het warm.

De zon is daar en dat zullen we geweten hebben.

Hier in Belgie krijgen we zelden te maken met half werk, ofwel is het warm ofwel is het koud, maar als het warm is krijgen we meteen temperaturen over ons dat gelijk staan aan ons hoofd in een oven steken. Toen ik vanmorgen buiten kwam wist ik het al meteen, dit wordt een warme dag.  Zo’n 30 graden op ons terras in de schaduw en dan nog te zwijgen van de 40 graden in mijn airco-loze camionette, ook in de schaduw welteverstaan.

Begrijp me nu niet verkeerd, de zon is leuk, de mensen hebben dat nodig, maar als je met zulke temperaturen moet werken zie je daar toch op een andere manier tegenaan.
En ik heb dan nog een job dat doorgaans in redelijk frisse ruimtes doorgaat, maar zelfs daar voel je, na verloop van tijd dat fris gedeelte niet meer.
Met zo’n weder in de open lucht moeten werken of zware arbeid moeten verrichten met één of ander uniform aan zie ik helemaal niet zitten. Chapeau voor mensen die dat doen, het gewone leven kan dan ook dank zij hun doorgaan.

Als ik mocht kiezen zou een warme werkbare temperatuur toch mijn voorkeur krijgen. Als het kan met een frisse bries zodat we even kunnen afkoelen tussen het werk door.

Hoedanook mogen we ons gelukkig prijzen dat, tot hiertoe, nog niemand het weder kan/mag kiezen. Een buurvrouw zei me gisteren, ze zouden ons beter laten doen hé, we zouden wel weten welk weder te kiezen.  Tot hiertoe kunnen we nog steeds op neutrale wijze over het weder beginnen, het is tenslotte altijd een goede opener voor een gespreksonderwerp, en niemand kan iets verweten worden of het nu regent, sneeuw, of dat we bakken in de hitte.

Laten we het zo houden.

Wandeltocht in Zellik 25ste Breugheltocht

Het weder viel mee vandaag en, door de verplichtte stembusgang moesten we gedwongen in de buurt blijven, dus hebben we ervoor gekozen nog eens deel te nemen aan een georganiseerde wandeltocht en dat werd de 25ste Breugheltocht in Zellik. De organiserende club, de Trekplosters, hadden een mooie startplaats voorzien in het cultureel centrum.
Na de nodige formaliteiten, zoals het inschrijfgeld betaald te hebben  en de  controlekaart ingevuld te hebben, konden we vertrekken.
En we kozen voor de kortste afstand.  6km is best te doen als je nog in de namiddag vertrekt en een beetje rustig de omgeving wil bekijken. Aangezien de controlepost mooi in de helft van de omloop zat hadden we dus alle tijd om het rustig aan te doen.
De wandeling vertrok meteen richting autostrade waar we over moesten om daarna in een industrieterrein terecht te komen. Het bleek de korste weg naar de open velden te zijn dus namen we dat er maar bij. Het glooiende landschap gaf ons verschillende vergezichten waarbij de soms een glimp konden opvangen van de glimmende bollen van het Atomium, al moet ik wel toegeven dat dat heel ver af was.
Zo bereikten we al zeer snel de controle en rustpost. Deze was opgesteld in een grote hoeve met een groot binnenplein. Wij kozen voor de zitruimte binnenin het gebouw.

Na een frisse ice tea gedronken te hebben en een lekkere eclair, gingen we terug op pad voor de tweede etappe van onze wandeling. Het werd nog wat meer van hetgeen waar we mee gestart waren, mooie open vlaktes en vergezichten.

Nog voor we ons eindpunt bereikten kregen we, van de organiserende club, een jenever aangeboden langs de kant van de omloop. Deze aanbieding hebben we aan ons laten voorbijgaan, maar ik had wel het gevoel dat wij daarbij een uitzondering op de regel waren 😉

Al snel kwamen terug aan in het cultureel centrum waar een fanfare de wandelaars op een concert vergastte. Wij kozen wel een iets rustiger plaats om te verpozen  na de wandeling en vonden dat in de nabij gelegen tarverne.
Daarmee is deze zondag ook weeral voorbij, we hebben een korte maar mooie wandeldag kunnen beleven in Zellik.
Met dank aan de organisatoren van deze wandeltocht.

Een wandeling in het Vrijbroekpark

Zo’n twee keer per dag trek ik mijn wandelschoenen aan en trek samen met Franky, mijn border collie, naar het vrijbroekpark voor onze dagelijkse uitstappen. Een border collie kan best wat beweging gebruiken en dat is voor mij niet anders.

Vandaag heeft het goed geregend en dat maakte het plaatje net iets anders. De paden waren nat terwijl de zon terug begon te schijnen. Deze combinatie legt andere accenten in het al zo veel veranderende beeld van dit domein. Doordat ik dagelijks dit park bezoek ben ik mij, sinds ik die wandelingen nu maak, meer bewust van de veranderingen van de seizoenen. En sommige van die seizoenen dragen ook mijn voorkeur. De herfst is zeker een mooi ogenblik om het park te bezoeken en ook de lente met het opnieuw openbloeien van de natuur is zeker een aanrader. Ik sta steeds versteld van de vele klanken dat er uit de bomen op mij afkomen, en op de eekhoorns die gepast en ongepast over de paden de bomen inlopen waarbij meteen mijn hond ook in actie wil komen uiteraard.

Aangezien ik dikwijls vroeg of laat op stap ga, heb ik in de wintermaanden dikwijls het gevoel alleen in het park op stap te zijn. Tijdens de zomermaanden tracht ik zelfs opzettelijk de drukke momenten te vermijden. De zondagnamiddag is het soms zeer druk als het zonnetje van de partij is. Ook tijdens evenementen komt er doorgaans een massa volk naar het domein afgezakt.

Oogstfeesten 2009

Ik ga hier zeker niet beweren dat het Vrijbroekpark in Mechelen het mooiste park is, maar het mag zeer zeker gezien worden. Het wordt schitterend onderhouden door een toegewijde ploeg van werkmannen en vrouwen. Perkjes worden regelmatig van nieuwe bloemen voorzien en ook in het park zelf worden regelmatig nieuwigheden geplaatst zodat het steeds een beetje een ontdekkingstocht is als je een tijdje niet meer in het domein geweest bent.

Psst, vergeet niet even te verpozen in één van de twee tarvernes die op het domein te vinden zijn 😉

Televisie kijken maakt je dik

Tot voor kort spendeerde ik mijn avonden voor het grootste gedeelte van de tijd voor mijn pc.

Aan de meeste programma’s op tv heb ik echt geen boodschap en ik hoef ook ’s avonds, na een werkdag, niet te zien hoe ze iemand opensnijden of een bevalling bijwonen. Om één of andere bizarre reden zie ik nog zelden iets leuks op tv, maar overladen de programma makers mij met reality shows en andere dingen die mij mee laten genieten van het verkeerde of juist heel juiste leven van mensen die ik niet ken. Gangsters die vroeger de mensen bestolen en nu de kans krijgen om via de televisie hun verhaal te doen. Mensen die hun bankrekening steeds verder in het rood zagen gaan en nog steeds hun creditcard te boven haalden, wetende dat het geld op was, ook voor hun is er tegenwoordig plaats op onze tv en ook liefst op het moment van de dag dat ik naar leuke dingen en ontspanning uit kijk.
En dan zijn er die programma’s waar “goede” mensen hun rijkdom willen delen met minder bedeelden in onze maatschappij. Sommige wisselen zelfs van huis voor een kort periode. De ganse inboedel van het huis inclusief man of vrouw en kinderen blijven wel ter plaatse … ja, zo ver zijn we gekomen, en straks vinden we dat allemaal normaal.

Al die dingen probeerde ik dus te vermijden door voor de pc mijn avonden door te brengen. Maar de laatste tijd lukt me dat niet zo goed meer en heb ik meteen ook een groot nadeel van het televisie kijken ondervonden.
Terwijl ik op de pc actief bezig ben met het schrijven van teksten of plaatsen van reacties hoef ik voor de televisie helemaal niks te doen.
Dus om mijn handen een beetje bezig te houden komen er chips en andere snoepjes op tafel. Op het einde van de avond zijn die versnaperingen verdwenen en de volgende ochtend zie ik steeds hogere cijfertjes op mijn weegschaal verschijnen. Soms komt er even het woord “error” op en heb ik nog een beetje hoop, maar doorgaans is die “error” lager dat het uiteindelijke cijfer dat op het scherm verschijnt.

Aangezien ik niet zo’n sterk karakter heb om die versnaperingen aan de kant te laten, dan hadden ze maar nooit gekocht moeten worden hé, voel ik mij verplicht om in de toekomt terug meer tijd op de pc te spenderen als ik terug wat gewicht wil verliezen.