De zomer komt eraan …

De zomer komt eraan en dat zullen we geweten hebben.
Vooral, hier in Mechelen, waar men alles op alles zet om de stad op de kaart te plaatsen is het aanbod van festiviteiten niet meer bij te houden.

We hebben festivals, culturele gebeurtenissen en allerhande neven activiteiten die de Mechelaars en omwonenden geen minuut rust meer gunnen. Je zou als het ware van het ene evenement naar het andere kunnen gaan zonder nog één dag thuis te komen en dat de hele zomer lang.
Eén van de bekendste festivals is natuurlijk Maanrock dat tegenwoordig zo’n succes kent dat het zelfs kan gebeuren dat de echte Mechelaars zelf niet meer op de grote markt kunnen om dit evenement bij te wonen door de toeloop van toeschouwers die van alle landstreken naar Mechelen afzakken. Maar ik denk dat dit tegenwoordig het probleem is dat zich bij veel festivals voordoet … het succes wordt zo groot, te groot eigenlijk om nog gezellig te zijn voor de plaatselijke bevolking.

Maar als Mechelen niets organiseert is het hier in Mechelen gewone een dooie boel.
Het is alsof de mensen die festiviteiten nodig hebben om uit hun huis te komen.
Er is natuurlijk ook een ander probleem. Als je in Mechelen een avondje uit gepland hebt, een avondje toneel bijvoorbeeld, en je wil daarna nog gezellig wat napraten in één of andere taverne op de grote markt zal je dikwijls bedrogen uit komen. De meeste taverne’s sluiten vroeg en dan kan je je gezellige avond wel thuis gaan voortzetten, wat de meeste mensen niet doen.

Voor buitenstaanders, die enkel naar Mechelen komen, aangetrokken door affiches en folders van evenementen, lijkt deze stad natuurlijk bruisend en levend … maar ik heb daar zo mijn eigen mening over.

Een weekje Schotland

Het is weeral voorbij, het weekje Schotland.

Ik neem regelmatig de tijd om even op adem te komen, sommige harde werkers noemen dat ontstressen, maar op mijn gezegende leeftijd hou ik het maar op mijn omschrijving.

Toen mijn vrouw jaren geleden begon met reizen te boeken moet ik toegeven dat ik daar niet meteen veel voor voelde.  Misschien was het gewoon de gedachte aan het vliegen dat bij mij deze negatieve gevoelens opriep, maar intussen ben ik bekeerd en zelfs in die mate dat ik er zelfs naar uit kijk.
Op het vliegtuig stappen doe ik nog altijd niet met volle overgave, maar ik troost mij steeds met de gedachte dat de piloten zelf ook wel hun uiterste best zullen doen om het vliegtuig veilig aan de grond te zetten, in geval van nood. Hierbij hoop ik natuurlijk dat onze piloot niet toevallig een zelfmoordterrorist is want dan zijn we met z’n allen wel gezien hé.

Onze laatste uitstap ging richting Schotland.
Mijn vrouw had een rondrit in Schotland uitgestippeld met een grote lus doorheen de Highlands. Deze rit gaan maken met een Engelse gehuurde wagen en daarmee nog eens gaan links rijden was niet voor mij  weggelegd, dus ook deze opdracht schoof ik zeer stijlvol aan mijn vrouw door. En ik moet hier meteen aan toevoegen dat ze dat goed gedaan heeft. Het is een hele nieuwe situatie voor iemand die reeds 35 jaar aan de rechtse kant van de baan rijdt.

Over Schotland zelf kan ik heel kort zijn, het is een mooi land. Je vindt er bergen, uitgestrekte groene vlaktes maar evenzeer dorre oppervlaktes waarvan je het gevoel krijgt op de maan te zitten. De kuststreek is vooral mooi door de stilte en de rust dat je daar kan vinden.
We hebben heel wat kilometers afgereden maar ik denk toch dat we daarbij zowat alle aspecten van de streek gezien hebben.
We hebben de nachten doorgebracht in b&b’s, hotels en guesthouses, een nieuwe ervaring voor mensen die doorgaans hun keuze laten vallen op hotels. Maar ik moet toegeven dat alle accomodaties in orde waren en dat we overal vriendelijk ontvangen werden.

Dat laatste was zelfs typerend voor Schotland, overal vriendelijke en beleefde mensen.
In tegenstelling tot de meeste citytrips die we maken hebben we met deze rondrit 7 dagen van huis geweest. Het is een mooie toch geweest maar nu moeten we toch eerst wat gaan werken vooraleer we terug aan de volgende uitstap kunnen gaan denken.
Ik zal niet meteen terug naar Schotland reizen, maar deze bestemming blijft toch ook in de toekomst terug op mijn verlanglijstje staan.

Origineel of niet.

Toen ik een tijdje geleden naar dit nummer van Neil Diamond aan het luisteren was maakte ik mij de bedenking … welk is nu eigenlijk de originele uitvoering van dit nummer, en daarbij zelfs nog belangrijker, is het originele ook wel de beste uitvoering?

Ik ben reeds jarenlang fan van deze zanger en heb jaren terug dus ook dat plaatje gekocht. Ondertussen heb ik van dit nummer al zoveel verschillende uitvoeringen gehoord dat ik niet meer zeker ben of ik wel het eerste en origineel nummer heb. Daarbij maak ik ook wel meteen de bedenking of dit enig belang heeft. Het gaat tenslotte om het deuntje en niemand kan een nummer twee keer na mekaar perfect hetzelfde zingen, of het zou play-back moeten zijn. Komt daar nog bovenop dat de meeste getalenteerde zangers, zoals goede wijn, met de jaren alleen maar beter worden. Ze beheersen hun stem beter en kunnen hun nummers ook beter brengen.

Tegenwoordig luister ik dan ook graag naar artiesten die ik vanuit het verleden ken, die vandaag de dag nog steeds optreden, en dikwijls ben ik dan ook verbaasd hoe ze het gedaan krijgen van oude nummers in een nieuw kleedje te steken, waarbij ik soms echt moet toegeven dat ze nu beter klinken als toen.

Dus als ik de keuze moet maken uit origineel of niet vind ik dat niet zo’n eenvoudige keuze, maar wat voor mij wel belangrijk is is het feit dat het nummer zo gebracht moet worden dat mijn aandacht er naar getrokken wordt en dat ik blijf luisteren tot op het einde … maar is dat dan weeral niet de eigenschap voor een getalenteerd artiest?

Leren werken met WordPress

Een blogbericht schrijven dat gaat nog, maar heel deze blogpagina een beetje presentabel maken da’s een ander paar mouwen.
Ik geraak er doorgaans, na verloop van tijd, wel aan uit, maar het kost mij toch altijd moeite om alle mogelijkheden van de diverse sites te vinden en toe te passen. Eerst een bericht schrijven, daarna leren hoe je dat hier zichtbaar maakt voor de lezers en tenslotte ook proberen te zien wat de bezoekers te zien krijgen als ze je site bezoeken.
Eenmaal dat allemaal onder de knie gekregen is bedruipt me toch steeds de zin om wat verder te kijken en te zien welke mogelijkheden er nog zijn.
Dus zonet zo eentje gevonden, het toevoegen van widgets. Leuk, kan je wat meer op je site plaatsen en op die manier links plaatsen naar Flickr enz. Maar als ik die had toegevoegd kwamen de foto’s onderaan ergens op mijn scherm staan waar ik ze helemaal niet wou hebben. Dus nog een keertje gekeken en uiteindelijk de oplossing gevonden door alle widgets bij mekaar te plaatsen, hoe eenvoudiger kan het zijn hé.

En daarmee heb ik weeral wat toegevoegd aan deze blog waarvan ik ook hoop dat het ooit echt de moeite zal worden om deze te bezoeken.

Ik mag toch dromen hé …

Een chaotische tekst

Probeer ik hier even iets zinnigs neer te schrijven, wat voor mij natuurlijk op zichzelf al een prestatie zou zijn, druk ik hier op een verkeerd knopje waardoor mijn voorzichtig geschreven lettertjes ineens van het scherm verdwenen. Dit is waarschijnlijk een automatisch ingebouwd systeem in deze WordPress om ervoor te zorgen dat er toch niet te veel zinloos geschreven word wat tenslotte allemaal virtuele ruimte zal invullen.  Maar ik laat me natuurlijk niet door zo’n kleine tegenslag ontmoedigen en ga gewoon verder schrijven aan hetgeen ik bezig was. Als ik tenminste nog wist wat dat was.

In de achtergrond hoor ik hier reclameboodschappen op tv dat me laten weten dat ik dringend een ander merk boter moet gebruiken, zap  … en dan ineens naar een franse reportage over jeugdprostitutie in Frankrijk, alsof ik daar ook maar ergens op zat te wachten. Natuurlijk weet ik dat we niet op een mooie wereld leven maar ik hoef daar niet elke avond aan herinnerd te worden. Ondertussen vraagt een non naar extacypillen om een feestje in het klooster te bouwen, een fragment uit Benidorm bastards … jaja, ik blijf op de hoogte, en dan nu weer terug een lawaaierige, vloekende en tierende film waar ik echt geen kaas van heb gegeten.
Ik denk dat ik tijdens deze laatste 30 minuten meer heb horen vloeken en tieren dan ik waarschijnlijk zelf in heel mijn leven zal doen.

Het is dan ook lang geleden dat ik nog iets leuks op te zag, zonder dat er een lachband achter stond dat mij liet weten wanneer van mij verwacht werd dat ik zou lachen, want zelfs dat doe je niet meer wanneer je wil, het wordt je voorgedaan.

Waarschijnlijk is dat ook de reden waarom in zo langzaamaan een afkeer krijg voor de televisie.

Wandelen in Houwaart

Wandeltocht
Wandeling in Houwaart

Deze week, na een veel te lange periode van non actief te zijn, nog eens deelgenomen aan een georganiseerde wandeltocht en deze keer van Wandelclub De Globetrotters. Deze wandeltocht had als vertrekplaats Houwaart. Ik heb deze wandeltocht samen met mijn vrouw, schoonbroer en schoonzus gedaan en daarbij werden we vergezeld van mijn trouwe viervoeter Franky.

Het was weeral heel lang geleden dat we nog eens deelnamen aan zo’n georganiseerde wandeltocht. Na jaren zelf tochten uitgetekend te hebben was het een fijne afwisseling om nu zelf eens aan de andere kant van de organisatie te staan, namelijk gewoon als deelnemer.

De wandeltocht zelf valt in één woord samen te vatten, mooi. Houwaart en omgeving hebben mooie bosrijke gebieden die een sfeervol decor bieden voor wandelaars en vooral voor een rustpunt zorgen in het drukke dagelijkse leven. De controlepost was voorzien van eten en drank en de bediening was vriendelijk. Wat wil een mens nog meer als het weder een beetje meezit?
Ik heb met deze wandeltocht de smaak toch terug te pakken gekregen en zal in de toekomst zeker nog veel meer wandeltocht op mijn planning plaatsen.

Voor deze wandeltocht hebben wij gekozen voor een afstand van 10 km, een aanrader voor iedereen die graag een beetje meer wil bewegen, wat wil sporten , maar daarbij geen overdreven wedstrijd gevoel wil krijgen.  Ik kan iedereen dan ook aanraden om aan deze wandeltochten deel te nemen al was het maar voor de gezelligheid en het sociaal contact. Of gewoon om meer tijd in de buitenlucht door te brengen.

De ambtelijke molen

Deze morgen ben ik de dag gestart met een belangrijke opdracht op zak, namelijk de officiele documenten voor de aanvraag van een motorrijbewijs in het stadhuis gaan afgeven. Mijn jongste zoon heeft gisteren zijn examen goed afgelegd en heeft daarmee zijn extra rijbewijs verdient. Omdat hijzelf geen verlof kon nemen ben ik dan maar in zijn plaats naar het “huis van de Mechelaar” vertrokken om zijn aanvraag in te dienen. Hij had natuurlijk eerst zijn handteken onder het document geplaatst en dus was ik gewapend om deze formulieren op de juiste wijze in te dienen. Ik had ook nog een foto en zijn identiteitskaart bij, dus wat kon er nog mis gaan.
Telkens ik naar die officiele instanties moet gaan bedruipt mij toch altijd een gevoel van onzekerheid omdat ik, als zelfstandige, nooit de instelling van dat bureel noch mensen zal begrijpen.

Natuurlijk had ik eerst op internet naar de openingsuren van de loketten gekeken vooraleer thuis te vertrekken. Het kantoor was open van 8 tot 16 uur, tenminste dat vertelde internet mij toch. Eenmaal ginder toegekomen bleek het kantoor pas om 12 uur open te gaan. Dikke pech dus, maar aangezien ik mijn fototoestel op zak gestoken had heb ik ervan geprofiteerd om eerst wat foto’s van Mechelen te maken om op Facebook en Myspace te plaatsen. Op die manier was de hele ochtend toch niet verloren.

Rond 12 uur ging ik terug naar het huis van de Mechelaar, want zo heet het gebouw waar ze in Mechelen alle diensten hebben samengebracht, om vast te stellen dat er ondertussen een massa volk voor de gesloten deuren stond te wachten. Ik dus eerst nog een koffietje gaan drinken in een nabijgelegen koffiehuis.

Toen ik terug naar de dienst ging bleek al het volk van de straat verdwenen te zijn, maar stonden er binnen lange rijen volk aan het onthaal te wachten. Dus aangeschoven en uiteindelijk was het mijn beurt. Ik leg uit wat ik kom doen en krijg meteen te horen dat er nog 4 handtekeningen op de achterkant van het formulier moesten geplaatst worden. Mijn zoon had de voorkant afgetekend maar had de achterkant niet gezien. Daarmee was dus het verhaal afgelopen en kon ik terug naar huis met de aanvraag terug in de omslag. Volgende zaterdag kan ik een nieuwe poging ondernemen … benieuwd wat er dan weer gaat ontbreken.

Daar is de lente … zoek het maar

Terwijl we allemaal dachten dat de lente eindelijk in het land was bleek vandaag het tegengestelde te gebeuren …

Vanmorgen deed ik, zoals gewoonlijk, een ochtendwandeling met Franky, mijn border collie, in het Vrijbroekpark. Het was wel fris maar dat hadden we de vorige dagen ook al gehad. Fris en droog … daar kunnen we nog mee leven 😉

Alnaargelang de dag vorderde begon het te regenen en werd het alsmaar kouder, fris is hier zelfs niet meer van toepassing. Ik kon meteen mijn flanellen hempje uit de kast halen en de winterjas die nog aan de kapstok hing werd ook meteen in gebruik genomen. Met het verlengde weekeinde dat eraan ligt te komen hoop ik toch, en waarschijnlijk nog veel duizenden mensen met mij, dat het weder toch terug een stuk aangenamer gaat worden. Grijs, koud en nat is nu eenmaal niet hetgeen waar ik op zat te wachten …

En ik ben waarschijnlijk niet de enige

Voetbal of oorlog?

Toen ik enkel dagen geleden van Mechelen Zuid naar Mechelen Noord reed, jaja, Mechelen is groot hé, kwam ik ter hoogte van de Oscar van Kesbeeckstraat een heuse blokkade tegen. Groet hekwerken versperden de rijstrook en daarachter stonden grote metalen kruisen met prikkeldraad opgesteld. Deze hele opstelling dat gepaard ging met groot politie vertoon ging verder tot aan de ingang van het voetbalstadion van Racing. Eigenlijk een hele opluchting omdat ik eerst vermoedde dat de oorlog terug uitgebroken was zonder dat ik het bericht had opgevangen. Het leek wel een hele beveiligde zone waar je letterlijk niet zonder kleerscheuren in of uit geraakte.

Toen ik zag dat het allemaal met de voetbal te maken had was ik wel gerustgesteld maar kwamen toch ook de vragen naar boven over het hoe en waarom van deze opstelling. Het moet erg ver gekomen zijn dat men supporters van voetbalclubs als een bedreiging van onze maatschappij aanzien. Dat voetbalsupporters als van het begin aanzien worden als hooligans., terwijl voetbal vooral voor de supporters een ontspanning en feest zou moeten zijn.

Ik vind deze evolutie vooral erg voor de duizenden supporters die door deze dranghekken, als beesten, naar hun supportershok geloodst worden. Op voorhand reeds gebrandmerkt als potentiele misdadiger.

Persoonlijk zou ik deze situatie zelf als zeer bedreigend aanvoelen en ik denk dat de meeste echte supporters zich daar ook niet goed bij voelen. Het is een situatie dat uit zichzelf aggressie uitlokt. Ik ben blij dat ik geen voetbalfanaat ben en die behandeling niet hoef te ondergaan om mijn hobby te kunnen uitoefenen.