Er lag sneeuw in het vrijbroekpark

Deze video heb ik gemaakt op 1 februari 2019

Het heeft gesneeuwd deze nacht en in het Vrijbroekpark ligt er een dun sneeuwtapijt. En dan is snel zijn de boodschap… want lang zou deze sneeuw niet blijven liggen.
Dus ben ik snel naar buiten gegaan, mijn camera in de hand, en heb er deze korte video van gemaakt.
Niettegenstaande de sneeuw was het een aangename temperatuur en is het een aangename wandeling geworden.
Al was het maar een dun sneeuwtapijt, toch gaf het aan het park een heel andere uitstraling.
In de namiddag was trouwens bijna alle sneeuw gesmolten en had ik deze beeldjes niet meer kunnen maken.

Veel plezier met deze video 😉

Als je mijn video’s leuk vindt zou ik het fijn vinden moest je een duimpje omhoog geven en abonneren op mijn Youtube-kanaal 😉

*Alle rechten op deze video behoren toe aan Michael Grieve

Muziek: Eigen creaties
https://soundcloud.com/michaelgrieve

Abonneer voor meer video’s op mijn Youtube  kanaal
https://www.youtube.com/user/michaelgrieve

Word ook lid van mijn Facebook groep “Welkom in Mechelen”
https://www.facebook.com/groups/979963395516728/

Meer weten over Mechelen?
https://www.mechelen.be/

Hier zaten we dus niet op te wachten

Verleden week waanden we ons in het begin van de lente, terrasjes werden van onder het stof gehaald en de mensen trachtten om zoveel als mogelijk van de eerste zonnestralen te genieten … een paar dagen toch, al dachten we dat het zou blijven duren.

Mijn buurman dacht dat ook want ik zag hem ettelijke malen met enkele zakken potgrond hier voorbij lopen. De lente is in het land, moet hij gedacht hebben …
De bloempjes staken ook reeds hun hoofd boven de grond.

Maar het was een kort optreden want vanmorgen lang alles ineens terug wit. Doorgaans is dat een mooie kleur, maar om één of andere reden zaten we daar niet meer op te wachten, de winter heeft lang genoeg geduurd, dachten we.

Maar er bestaat een oud spreekwoord dat zegt: Maartse buien en aprilse grillen … En doorgaans klopt dat ook nog, we zullen nog even geduld moeten hebben.

IMG_8915

IMG_8916

Hondjes en het ochtendritueel

Sinds kort hebben we hier 2 hondjes.
Franky, onze border collie, heeft er een vriendje bijgekregen, Goofy, het hondje dat oorspronkelijk bij onze buurvrouw woonde, maar een tijdje geleden spontaan besloot van bij ons in te trekken.
Op zich is dat geen probleem, twee hondjes in de tuin dat gaat wel.
Maar Franky heeft zijn 2 wandelingen per dag nodig. Eéntje na het ontbijt en het andere voor het avondeten. Die laatste afspraak is in de wintermaanden iets moeilijker te plannen aangezien het vroeg donker is en Franky zijn voorkeur uitgaat naar een wandeling in het park.
Vanaf nu heb ik dus twee hondjes die staan te springen om te gaan wandelen. En dat laten ze duidelijk merken.
IMG_8768

Vanaf het ogenblik dat ik s morgens aangekleed ben zijn ze niet uit mijn buurt weg te slaan.
IMG_8769Ze zitten aan de deur te wachten om de gang in te kunnen lopen tot aan de voordeur.
IMG_8771En uiteindelijk rest mij geen andere optie dan hun halsband aandoen en met hen naar het park te vertrekken.

En deze week was het daar echt mooi, wandelen in een wit besneeuwd park geeft altijd een bepaald rustgevoel.
IMG_8707

IMG_8710

IMG_8711

IMG_8712

IMG_8713

IMG_8714

IMG_8715

IMG_8716

IMG_8717

IMG_8718

Als ze hun wandeling dan achter de rug hebben mag ik eindelijk ook aan mijn dagtaak beginnen 😉

Over sneeuw en witte dingen

Sneeuw, en zoveel, en zo vroeg … wie had dat ooit gedacht? Doorgaans duurt het toch tot januari voor we een wit tapijt krijgen, als we er dan één krijgen, maar dit jaar hebben we prijs, de hoofdprijs zelfs.

Terwijl alles rond ons heen witter en witter werd begon ook de maatschappij af et remmen, want als we ergens problemen mee hebben dan is het wel het weder. We kunnen op technisch gebied zoveel, maar als de natuurelementen toeslaan hebben we geen verhaal, worden we gewoon overrompeld.

Maar misschien is dat ook de bedoeling, moeten we inderdaad ook wat afremmen van tijd tot tijd. Natuurlijk weet ik ook wel dat de natuur dat niet opzettelijk doet, maar het zou wel een goede reden/excuus kunne  zijn om het wat kalmer aan te doen.

Als we in winterse gebieden op vakantie gaan zien we de schoonheid van de sneeuw, en hier, in onze werkende wereld, ervaren we enkel de negatieve punten. We hebben dan ook geen ganse dag een skipak aan tegen de koude en een dikke muts op ons hoofd. Zo kunnen we ook moeilijk gaan werken.

Maar zitten wij dan in het verkeerde land of is het de sneeuw dat verkeerd zit?

Ik weet nog goed hoe ik een kerstkaartgevoel kreeg toen ik vele jaren terug in Oostenrijk op wintervakantie was en ’s avonds een wandeling door het dorp maakte terwijl de sneeuwvlokken neer dwarrelden. Precies een prentje, zo mooi en zo rustig.

Met al zijn voor en nadelen moeten we toch toegeven … de sneeuw, het heeft toch iets …

Vrijbroekpark Mechelen

Winter en files gaan hand in hand …

Winter is reeds in het land, veel te vroeg, het is tenslotte  nog steeds herfst, maar daar trekt de winter zich niets van aan.
En dit jaar is het een winter met Full-option, koude temperaturen, gure windvlagen, sneeuw en ijs. Een weertype dat een normaal mens zou laten verlangen naar gezellige momenten binnenshuis, maar aangezien velen onder ons moeten gaan werken voor hun boterham, en dat doorgaans buiten het huis gebeurd, moeten we onze voorkeur op gezelligheid laten varen en moeten we de baan op.

Vroeger moesten de mensen in de winter ook gaan werken maar zij hadden niet alle middelen die wij  nu hebben en waardoor we ook, voor ons vertrek weten, dat we in de file terechtkomen. Zelfs het aantal kilometers wordt reeds voor ons berekend. En met die onheilspellende gegevens moeten wij dan de baan op … met de wetenschap dat we bijna 2 uur extra gaan nodig hebben op een afstand waar we normaal 1 uur op zouden rijden. Vooruitgang heet dat, maar met de informatie die we krijgen zouden we ook voor die file kunnen kiezen of juist niet. Misschien toch maar niet vertrekken, of misschien uitkijken of er geen andere alternatieven zijn om op het werk te geraken. Maar er zijn niet veel mensen die deze keuze ook zelf maken, meestal blijft het bij de vaststelling, er staan grote files, en gaan we er toch gewoon bij vanachter aanschuiven.

Ik schrijf deze tekst niet met de bedoeling om mensen aan te zetten om gebruik te maken van het openbaar vervoer want ik weet dat deze diensten met extreme koude ook de nodige problemen ondervinden waar je dus als reiziger niet veel vooruit mee bent.

Vandaag heb ik wel geluk gehad dat ik niet echt de autostrade nodig had om op mijn werk te geraken, dus dacht ik … die verplaatsing zal wel meevallen. Rustige banen, zonder teveel verkeer, en dank zij de, door zout, onderhouden wegen toch redelijk berijdbaar. Maar dan kwam de mist opzetten en was ik blij dat mijn gps de weg kwam aangeven. En zo is er wel altijd wel iets dat het ons niet gemakkelijk maakt  😉